مسجد جامع

مسجد جامع کبیر در محله ی «دباغان» شهر قزوین قرار دارد و با مناره های باشکوه، ایوان های رفیع و گچ بری های نفیس از آثار ممتاز دوره اسلامی به شمار می رود. قدیمی ترین بخش مسجد، بعد ازآثار چهار طاقی ساسانی که در زیر مقصوره قرار گرفته، طاق هارونی است که در زمان « هارون الرشید» در سال 192 «ه – ق» ساخته شد.
 مهم ترین و زیباترین بخش مسجد، مقصوره و گنبد سلجوقی آن است؛ طول دهانه ی آن چهارده  ذرع و دارای پنج کتیبه ی گچبری به خط کوفی است. در وسط دیوار جنوبی مقصوره، محرابی از سنگ مرمر صیقلی دیده می شود و طرفین آن با کاشی های رنگارنگ تزیین شده است و در گوشه ی شمال غربی آن، منبر سنگی قرار دارد .
سایر قسمت های مسجد، مربوط به دوره های بعد تا پایان دوره قاجاریه است.ایوان شمالی و دو مناره ی کاشی کاری شده ی آن در زمان شاه تهماسب و ایوان غربی آن در دوره شاه سلیمان صفوی ساخته شدند. ایوان جنوبی که زیباترین ایوان مسجد است در زمان سلطنت « شاه عباس دوم» به مدخل مقصوره اضافه شد .
این مسجد دارای دو ورودی است. ورودی شرقی در سال 1047 «ه – ق» و ورودی غربی در سال 1272 «ه – ق» ساخته شد.